Student Prawa

Termin „źródła prawa" w doktrynie nie jest jednolicie definiowany. Przypisuje się jemu kilka znaczeń, m.in.: materialne, formalne, instytucjonalne. Rozumiany jest on również jako: akt normatywny zawierający normę prawną, stanowiącą podstawę indywidualnych rozstrzygnięć czy jako normę kompetencyjną albo jako źródło poznania prawa (dokumenty czy publikacje, czy też jako fakt prawotwórczy (np. stanowienie ustaw, umowy międzynarodowe).W polskim systemie prawnym wyróżnia się dwa rodzaje aktów prawotwórczych: 1) akty prawotwórcze powszechnie obowiązujące, które wprowadzają zmiany w sferze praw i obowiązków obywateli oraz stanowią postawę prawną stosunków prawnych; 2) akty prawotwórcze kierownictwa wewnętrznego, które są adresowane do wewnętrznego układu organizacyjnego -jakim jest aparat państwowy i które decydują o organizacji i kierunkach działania. Normy prawne zawarte w aktach prawotwórczych powszechnie obowiązujących stanowią tzw. źródła prawa powszechnego.

Źródłem prawa w znaczeniu formalnym są: Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe, rozporządzenia, a niekiedy także orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, mające prawotwórczy charakter.

Trybunał Konstytucyjny, w wyroku z dnia 1 grudnia 1998 r. - K21/98, przychylił się do twierdzenia, że wyliczenie w art. 87 źródeł prawa nie jest wyczerpujące, przez to, że do źródeł prawa powszechnie obowiązującego poza rozporządzeniami z mocą ustawy, zaliczył także akry normatywne stanowione przez organizację międzynarodową