Student Prawa

W Polsce obok prawa zwyczajowego rozwijało się prawo stanowione w postaci uchwal sejmowych, aktów wydawanych przez króla oraz w pewnej mierze uchwał sejmików szlacheckich (laudów). Również i normy prawa stanowionego były gromadzone w postaci osobnych zbiorów. Rozbicie prawa sądowego po różnych zbiorach było znakiem konieczności jego ujednolicenia i skodyfikowania. Punktem wyjścia było zwrócenie się przez sejm radomski w 1505r do króla Aleksandra z petycją o wydanie pełnego zbioru dotychczasowych polskich praw. Prace redakcyjną powierzono kanclerzowi koronnemu Janowi Łaskiemu, a jej rezultatem było ukazanie się drukiem w 1506r obszernego zbioru pod nazwą Statutu Łaskiego. Dzielił się on na dwie części. W pierwszej zawarte zostały przepisy przywilejów ziemskich, statutów, konstytucji sejmowych, edyktów króla, a także zwyczaje ziemi krakowskiej. Ta część dostała sankcję królewską i stalą się spisem urzędowym. W części drugiej (nieoficjalnej) zamieszczono pomniki prawa niemieckiego (Sachsenspigiel, Weichbild), prawo lubeckie oraz traktaty o prawie rzymskim z XIV w. zwany Summą Rajmunda Partenopejczyka.