Student Prawa

Od dawna przyjęła się praktyka, że państwa w związku z przystąpieniem do umowy zgłaszają zastrzeżenia ( rezerwacje) dotyczące poszczególnych postanowień umowy.

Przy podpisywaniu ratyfikacji, przyjęciu lub zatwierdzeniu traktatu oraz przy przystąpieniu do niego państwo może zgłosić zastrzeżenia chyba, że:

­         zastrzeżenie jest zakazane przez traktat

­         traktat postanawia, że mogą być składane tylko określone zastrzeżenia a dane zastrzeżenie do nich nie należy

­         w przypadkach nieokreślonych wyżej, a zastrzeżenie jest niezgodne z przedmiotem i celem traktatu

Zastrzeżenie, na które umowa zezwala nie wymagają przyjęcia przez pozostałe chyba, że umowa tak stanowi lub wynika to z ograniczonej liczby państw negocjujących oraz przedmiotu i celu umowy. Gdy umowa jest aktem konstytutywnym organizacji międzynarodowej zastrzeżenie wymaga przyjęcia przez właściwy organ tej organizacji w innych przypadkach akt zawierający wyrażający zgodę na związanie się umową a zawierający zastrzeżenia jest skuteczny, gdy choć jedno państwo przyjmie zastrzeżenia. Przyjęcie zastrzeżenia może być wyraźne lub milczące. Następstwem przyjęcia zastrzeżenia państwo zgłaszające je staje się stroną umowy w stosunku do państwa, które przyjęło zastrzeżenia. Zgłoszenie sprzeciwu przez inne pastwo nie stanowi przeszkody do wejścia w życie umowy międzynarodowej między państwem sprzeciwiającym się a państwem zgłaszającym zastrzeżenia. Skutkiem sprzeciwu jest niezastosowanie między tymi państwami postanowień, których dotyczy zażalenie, chyba, że państwo wyrazi swój zamiar żeby umowa w całości nie weszła w życie między nim a państwem zgłaszającym zastrzeżenie. Zastrzeżenia oraz sprzeciwy powinny być formułowane na piśmie i przedstawione umawiającym się państwom oraz państwom, które są upoważnione by stać się stroną umowy.