Student Prawa

Polskie prawo procesowe opierało się głównie na podstawowych zasadach: dyspozycyjności, zwanej inaczej zasadą rozporządzalności polegającej na tym, że strony postępowania cywilnego przed sądem były panami sporu i wywierały decydujący wpływ na tok procesu. Inną ważną zasadą była zasada jawności postępowania oraz zasada ustności i bezpośredniości, które powodowały konieczność dostarczenia sądowi materiału procesowego w formie ustnej przez strony sporu w postaci wniosków, oświadczeń, zeznań. Kolejną zasadą procesową cywilną była zasada sporności, zwana inaczej zasadą kontradyktoryjności wyrażającą się w tym, że do stron procesowych należało przygotowanie i gromadzenie materiału procesowego, na którym sąd opierał swoje orzeczenie wydawane bezpośrednio po przeprowadzeniu rozprawy na podstawie swobodnej oceny dowodów. Ustawa przyznaje sądowi kierownictwo formalne procesem, nakłada na sąd obowiązek dbałości o legalność, sprawność i prawidłowość wypełnienia czynności procesowych.