Student Prawa

Kodeks karny z 1932r wyróżnia trzy ogólne zasady:1) subiektywizm- w kodeksie przejawia się tym, że odpowiedzialność karna została w nim ukształtowana wyłącznie od strony subiektywnego stosunku sprawy do czynu i ściśle uzależniona od jego poczytalności i swobody kierowania swoim postępowaniem i wolą; 2) humanitaryzm- zasada ta wywodziła się z tradycji ideologii szkoły humanitarnej XVIII w i wyrażała się w przyjęciu przez KK, rozwiązań mających na względzie uczynienie represji karnej jak najbardziej  „ludzką", stosowanie jej tylko w granicach i środkami niezbędnymi dla uzyskania przewidywanych celów kary. I tak kara śmierci uznana została za środek wyjątkowy i przewidziana tylko w 5 przypadkach. Kodeks przyjął też na podstawie zasady humanitaryzmu instytucje: nadzwyczajnego złagodzenia kary, warunkowego zawieszenia wykonania kary, rehabilitacji ustawowej i sędziowskiej, zatarcia skazania. 3) środki zabezpieczające - jako sposób ochrony społeczeństwa przed przestępcami wywodzący się ze  szkoły socjologicznej prawa karnego, polegający na możności izolowania pewnych kategorii przestępców  w specjalnych zakładach już po odbyciu kary. Kodeks przewidywał ich stosowanie w stosunku do czterech kategorii sprawców przestępstw: osób nieodpowiedzialnych z powodu choroby psychicznej, alkoholików, przestępców wykazujących wstręt do pracy, przestępców niepoprawnych(recydywistów).