Student Prawa

W prawie karnym doby nowożytnej przyjęty się pewne nowe postępowe zasady, stworzone u schyłku średniowiecza przez szkołę włoską. I tak Carolina zwracała większą uwagę na nastawienie woli sprawcy. Odróżniano już wyraźnie przestępstwa popełnione w złym zamiarze i przestępstwa nieumyślne, nastąpiło precyzyjne zróżnicowanie winy umyślnej i nieumyślnej. Carolina opierała się na założeniu, że nie skutek zewnętrzny decyduje o przestępstwie, ale zamiar oraz uzależniała zakres odpowiedzialności od stopnia złego zamiaru i świadomości sprawcy. Konsekwencją tego stanowiska było wyróżnienie różnych stopni winy: dolus- umyślną, culpa- nieumyślną, casus- zwykły przypadek. Przestępstwa popełnione przypadkowo bez winy ze strony sprawcy nie podlegały karze publicznej, tylko rodziły obowiązek odszkodowania pieniężnego. Za przestępstwo uznano także usiłowanie, z drugiej zaś strony wprowadzono bezkarność czynów popełnianych w obronie koniecznej, stanu wyższej konieczności, braku winy, braku bezprawności działania, niezawinionego przez sprawcę błędu {error}, przymusu fizycznego, który wyłączał wolną wolę sprawcy, z niedojrzałości psychicznej, czasem z choroby psychicznej.