Student Prawa

Inaczej niż w Bizancjum rozwijały się stosunki w europie Środkowej i

Zachodniej.

Wielkie migracje ludnościowe i inwazje, tak charakterystyczne dla pierwszych stuleci, rodziły tu zamęt i nie sprzyjały wzmocnieniu nowych struktur. Aż do IX w. układy polityczne były kruche i zmienne. Na gruzach imperium wystąpiły oznaki regresu kulturalnego.

Władcy państw germańskich wywodzili swą władzę od Boga, przyznawali sobie magiczną moc zwyciężania. Król wyróżniał się od zwykłych śmiertelników. Władcy germańscy szybko przyjmowali chrystianizm, a jednocześnie kościół chrystianizował pogańskie poglądy o nadludzkiej, magicznej władzy króla. Od VI w. większość z nich rządziła już „z łaski bożej” ( Dei gratia ). „Król stawał się pomazańcem bożym, otrzymywał charakter kapłański i znamię nietykalności”. Sprzyjało to uniezależnieniu się władców od społeczeństwa i umacniało stabilizację władzy w państwie. Na początku VII w. papież Grzegorz Wielki ogłosił, że podstawowym zadaniem państwa jest umożliwić ludziom uzyskanie zbawienia w dniu sądu ostatecznego, że królestwo ziemskie to tylko przedsionek królestwa niebieskiego.