Student Prawa

Wielkie znaczenie dla postępu średniowiecznej doktryny politycznej miałowskrzeszenie i urzeczywistnienie idei imperialnej przez Karola Wielkiego, który w 800 r.koronowany został w Rzymie cesarzem. Nowy władca nadał swemu państwu charakter chrześcijański. Karol Wielki uznał się za obrońcę i patrona religii i kościoła; uważał się za jego zwierzchnika; mianował on i usuwał biskupów, czuwał nad moralnością duchowieństwa, prowadził akcję misyjną i rozstrzygał spory w sprawach o czystość wiary.

Elementy doktryny prymatu papieża narastały po rozkładzie państwa Franków. Jednym z argumentów, które miały uzasadniać wyższość religijnej, kościelnej, papieskiej sfery działania nad świecką, była w IX stuleciu tzw. Teoria darowizny Konstantyna. Podstawę jej stanowił falsyfikat, który przytaczał rzekomą decyzję Konstantyna Wielkiego, odstępującą papieżowi – z wdzięczności za wyleczenie z trądu – władzę w Rzymie, Italii i zachodnich prowincjach cesarstwa oraz uznającą prymat papieski nad patriarchami i wszystkimi kościołami chrześcijańskimi.