Student Prawa

Najstarszy  obraz greckiego społeczeństwa pochodzi od Homera z VIII w. przed Chr. ILIADA jest opisem wspólnoty stanowiącej monarchię, na której szczycie stoi otoczony aureolą boskości król Agamemnon, jest naczelnym wodzem, królestwo jego jest dziedziczne. Charakter państwa jest jednak arystokratyczny, „szlachecki”, bohaterowi spod Troi pochodzą z grona możnych, oni najczęściej zabierają głos na zgromadzeniach, ich przymioty są cnotami arystokratów. Proarystokratyczna jest również ODYSEJA – dobrze urodzeni i cnotliwi to jedni i ci sami – jedni i drudzy są bogaci.

Symbolem władzy elity była Sparta, w której na szczycie drabiny społecznej usadowili się nieliczni obywatele ( było ich około 3 tysięcy ), wyposażeni w pełnię praw politycznych.

Pisarstwo Heraklita stanowi jeden z pierwszych przykładów tak charakterystycznego dla Hellady wzajemnego przenikania się filozofii i polityki, zgłasza zaś dostarczania przez tę pierwszą argumentów drugiej. Świat istnieje wiecznie – twierdził Heraklit; jest on zmienny i rozumny. Rozum przenika cały kosmos; myśl rządzi wszystkim i największą mądrością  jej poznanie. Prawa, piękne dla bogów, nie zawsze jednak są sprawiedliwe; syntezą zatem wszelkich przeciwieństw jest „boski” rozum. Walka sprzeczności prowadzi do konfliktów także w społeczeństwie. Jej wyrazem są wojny, różnice prawne w ustroju , a także stratyfikacja w gatunku ludzkim. Podział społeczeństwa u Heraklita jest podziałem pionowym; linia demarkacyjna biegnie między wolnym a niewolnikiem. Mądrych szukał on na wierzchołku społecznej drabiny i znajdował w szlachetnych możnych.