Student Prawa

a) prowadzenie spraw spółki (przepisy o charakterze dyspozytywnym) – wspólnicy mogą regulować sobie tą kwestię dowolnie. Jeśli strony nie postanowią tego w umowie to w grę wchodzi model kodeksowy, zgodnie z którym każdy wspólnik ma prawo i obowiązek prowadzić sprawy spółki. Umowa spółki może jednak wyłączyć, ograniczać któregoś ze wspólników od prowadzenia spraw spółki.

Podejmowanie decyzji:

• zwykłe czynności spółki – każdy wspólnik ma prawo podejmować decyzje samodzielnie. Jeśli jednak którykolwiek ze wspólników zgłosiłby sprzeciw, będzie wymagana uchwała.
• czynności przekraczające zakres zwykłych czynności spółki – wymagana jest uchwała.

Problem pojawiający się na gruncie art.865 KC – nie znajdziemy w KC definicji zwykłych czynności spółki, jak też przekraczających zakres zwykłych czynności. Najprościej będzie wskazać w umowie spółki, które czynności są zwykłymi czynnościami, a które przekraczają ten zakres. Tym kryterium jest podanie kryterium kwotowego. Jeśli tego nie zrobią, na bazie każdej spółki należy rozpatrywać które czynności należą do jednej a które do drugiej kategorii. Przyjmuje się jednak, że te czynności, które są podejmowane w toku zwyklej, bieżącej działalności spółki, są zwykłymi czynnościami spółki. Wszystkie poza są czynnościami wykraczającymi poza zakres zwykłych czynności.

Wg SN, ustalając podział na te czynności należy brać po uwagę:

- rodzaj wykonywanej przez spółkę działalności,

- majątek,

- obroty.

Następnym problemem jest – w jaki sposób podejmować uchwałę? Przyjmuje się, że jeżeli kodeks wymaga uchwały, to wymagana jest jednomyślność, przy czym umowa spółki może przewidywać inaczej.

Czynności nagłe – z działaniem w trybie czynności nagłej będziemy mieli do czynienia wtedy gdy:

• wymagana jest uchwała, a nie można jej obiektywnie podjąć,
• nie podjęcie działań naraziłoby spółkę na niepowetowane straty (jakie straty w stosunku do majątku spółki wynikłyby gdyby nie podjęto działań; chodzi tutaj o ratowanie tego co w spółce jest, a nie tego co spółka mogłaby zyskać gdyby działania zostały podjęte – nie jest to ratowanie przyszłych zysków, tylko tego co w spółce jest).

W tym wypadku wspólnik może podjąć decyzję samodzielnie.

Jeśli wspólnik dokona czynności w trybie czynności nagłej, dokonując przy tym szkody, odpowiada względem innych wspólników odszkodowawczo.

b) reprezentacja – w s.c. przepis regulujący to zagadnienie ma charakter dyspozytywny. Zatem, jeśli strony w umowie nic nie postanowiły, wtedy każdy ze wspólników ma prawo reprezentacji w takim zakresie,  w jakim ma prawo prowadzenia spraw spółki. Jeśli w umowie strony nie uregulowały ani prowadzenia spraw spółki, ani reprezentacji, to wtedy rozstrzygając zakres reprezentacji, sięgamy do art.965 KC, dot. prowadzenia spraw spółki:

• w zakresie zwykłych spraw spółki – wspólnik będzie mógł sam reprezentować spółkę,
• w czynnościach przekraczających zakres zwykłych czynności spółki – wymagane jest współdziałanie wszystkich wspólników i złożenie wspólnego oświadczenia woli.

Jak wspólnik może udowodnić, iż może samodzielnie reprezentować spółkę (wszystkich wspólników spółki)? S.c. nie podlega rejestracji, rejestracji podlegają jedynie przedsiębiorcy, będący wspólnikami spółki. Jeśli są to osoby fiz., podlegają wpisowi do ewidencji dział. gosp. każdy osobno, jeśli są to osoby prawne, ułomne osoby prawne, podlegają wpisowi do KRS. Natomiast spółka cywilna nigdzie wpisywana nie jest! Jedynym sposobem legitymacji wspólnika w zakresie reprezentacji jest uchwała wspólników albo umowa spółki. Jednak może się zdarzyć, iż wspólnik reprezentuje całą spółkę bez umocowania. Konstrukcja reprezentacji w s.c. oparta jest na instytucji przedstawicielstwa ustawowego, jednak takie działanie bez umocowania nie zostało rozstrzygnięte w tej instytucji. Dlatego też per analogiam stosujemy przepisy o pełnomocnictwie i o tzw. rzekomym pełnomocnictwie (gdy osoba działa bez umocowania lub z przekroczeniem umocowania):

- przy czynnościach jednostronnych czynność będzie nieważna,

- przy umowach, zastępowany przez rzekomego pełnomocnika może czynność potwierdzić. Jeśli nie będzie potwierdzenia, z tego czego dokonał rzekomy pełnomocnik, odpowiada tylko rzekomy pełnomocnik. Chcąc uniknąć konstrukcji rzekomego pełnomocnictwa, kontrahenci wymagają aby przy składaniu oświadczenia woli, podpisy złożyli wszyscy wspólnicy.