Student Prawa

-        polegało na nieodpłatnym przekazaniu rzeczy niezużywalnych (ruchomych lub nieruchomych).

-        wywodziło się z mancipatio lub in iure cessio dokonywanych powierniczo.

-        punktem wyjścia dla tego kontraktu była fiducia cum amico contracta.

-        podczas formalnego aktu zawierano nieformalną umowę (pactum fiduciae), w której dłużnik zobowiązywał się do przeniesienia z powrotem rzeczy na wierzyciela.

-        W prawie klasycznym użyczenie to oddanie we władanie faktyczne (posiadanie) przez komodanta (commodans) rzeczy oznaczonej indywidualnie konodatariuszowi (commodataris).

-        Dłużnik był zobowiązany do strzeżenia rzeczy z zachowaniem pełnej staranności (odpowiadał za omnis culpa). Odpowiadała za przypadkową utratę, ze względu na zobowiązanie do szczególnego strzeżenia (custodia).

-        Mógł używać rzeczy zgodnie z umową lub naturalnym przeznaczeniem rzeczy, ale nie mógł pobierać pożytków (furtum usus). Komodant nie mógł zabrać rzeczy wcześniej, bo popełniał furtum rei suae.

-        Zobowiązanie dwustronne nierównoczesne oparte na dobrej wierze.

-        Komodantowi przysługiwała actio commodati directa, a komodantariuszowi actio commodati contraria za szkody lub nakłady konieczne, ale pod warunkiem, że wierzyciel o niech wiedział (dolus i culpa lata).