Student Prawa

Liczne wyzwolenia rodziły następujące niebezpieczeństwa:

• zmajoryzowania ludności rzymsko-italskiej przez ludność obcą etnicznie i kulturowo;
• utraty bezpłatnej siły roboczej;
• postania dużej liczny osób podatnych na przekupstwa, żywionych na koszt państwa (plebs frumentaria)

Miały temu przeciwdziałać dwie ustawy Augusta:

• Lex Fufia Canina (2 r p.n.e.) – odnosiła się do wyzwoleń w testamencie, ograniczyła ich  liczbę w zależności od stanu posiadania właściciela. Bez ograniczeń można było wyzwolić tylko 2. Im więcej miał niewolników pan, tym mniejszy był ułamek liczby niewolników, którzy mogli być wyzwoleni. Nie można było wyzwolić więcej niż 100. Ustawa ta została uchylona przez Justyniana.
• Lex Aelia Sentia (4 r n.e.) – ustawa ta zawierała ograniczenia dotyczące wieku wyzwalającego I wyzwalanego. W przypadku, gdy wyzwalający miał mniej niż 20 lat i/lub niewolnik miał mniej niż 30 lat należało wyzwolić zwołując wcześniej specjalne consilium i ze słusznej przyczyny, a potem dopiero za pomocą manumissio vindicta. Nie ważne były wyzwolenia dokonane na szkodę wierzycielu lub patrona osoby wyzwalającej. Niewolnicy skazani za pewne przestępstwa uzyskiwali status peregrini dediticii. Z postanowień tej ustawy Justynian utrzymał jedynie zakaz wyzwolenia na szkodę wierzyciela.