Student Prawa

Ubezpieczeniu na wypadek choroby uregulowane zostały w 1920r na zasadzie powszechnego ubezpieczenia, wszyscy pracownicy najemni musieli być ubezpieczeni. Funkcjonowało to na zasadzie samorządowych kas chorych. Składki na te kasy płacili w 3/5 pracodawcy, a w 2/5 pracownicy. W zarządzie kas miejsca podzielone zostały między pracowników, którzy objęli 3/5 miejsc, oraz pracodawców, którzy objęli 2/5 miejsc. Wysokość zasiłku chorobowego wynosiła 60 %, połogowego 100 %. Prawo do zasiłku i bezpłatnej pomocy lekarskiej przewidywano na okres 39 tygodni. Sytuacje prawną bezrobotnych uregulowano w stosunku do pracowników fizycznych w 1924r, a umysłowych w 1925r analogicznie. Zasiłki z tytułu bezrobocia były skromne i krótkotrwałe: od 30 do 50 % stawki wynagrodzenia ostatniego zarobku dla bezrobotnego samotnego, posiadającego rodzinę, ale liczonego od kwoty nie większej niż 5 zł dziennie.