Student Prawa

-         interpositio auctoritatis tutoris – pozwolenie tutora na dokonanie przez pupila czynności rozporządzających lub zobowiązujących.

-         Opieka gasła w momencie śmierci lub capitis deminutio tutora lub pupila.

-         Tutor powinien rozliczyć się z pupilem po zakończeniu opieki ze swej działalności finansowej;

-         Skargi:

*  accusatio suspecti tutoris – dotyczyło opiekuna testamentowego. Skarga znana już w ustawie XII tablic. Publiczna skarga karna o charakterze popularnym (każdy mógł ją wnieść). Z biegiem czasu skargę rozszerzono na tutelę ustawową i sądową oraz umożliwiono jej wniesienie z urzędu. Oskarżenie zarzucało fraus (złamanie fides), wynikającą z dolus lub rażącego naruszenia obowiązków tutora. Skarga infamująca

*  actio rationibus distrahendis – występująca już w ustawie XII tablic skarga penalna pupila o podwójna wartość rzeczy przewłaszczonych. Pierwotnie dopuszczana tylko w stosunku do ustawowego opiekuna, po zakończeniu jego funkcji. W okresie poklasycznym również w przypadku tuteli testamentowej i sądowej.

*  actio tutelae directa – powstała w późnej republice i była wnoszona przez pupila przeciw opiekunowi po ustaniu opieki. Była to skarga dobrej wiary, infamująca. Na podstawie tej skargi tutor był zobowiązany do wydania rachunków, majątku i pokrycia strat. Odpowiadał początkowo za dolus, potem też za culpa, a od Justyniana za culpa in concerto (błąd staranności, jakiej powinno się dochować we własnych sprawach). Opiekunowi przysługiwała actio tutelae contraria w razie poniesienia nakładów.