Student Prawa

Hierarchia panuje także w sferze prawa. Najwyższym prawem jest prawo

wieczne ( lex aeterna ) – najwyższa mądrość boża. Wyrażają je reguły, wedle których Bóg rządzi światem. Prawo wieczne jest wszechstronne. Jego odbiciem w mózgu ludzkim jest prawo natury ( naturalis ) – wyraz współudziału rozumnego człowieka w bożej mądrości. Rozumny człowiek jest bowiem w stanie pojąć, co jest dobre, a co złe. Podstawowe zasady prawa natury miały postać nakazów etycznych/ W tomistycznej koncepcji prawa natury tkwiło założenie, że człowiekowi właściwe jest naturalne dążenie do dobra. Ale prawo natury daje człowiekowi tylko bardzo ogólne reguły postępowania, a poza tym naturalne  skłonności do dobrego nie wystarczają, by doprowadzić go do doskonałości. Potrzebna jest dyscyplina, powstrzymująca ludzi od złego siłą i strachem. Dlatego uprawnieni ustawodawcy szczegółowo ustalają, jak należy nakazy i zakazy prawa natury egzekwować w praktyce. Tak powstaje prawo ludzkie. Prawo stanowione lub sankcjonowane przez kompetentną władzę państwową jest więc konkretyzacją prawa natury i nie można go naruszać. Prawo pozytywne sprzeczne z regułami prawa natury nie jest prawem i zwalnia poddanych od obowiązku jego przestrzegania. Ale i to prawo nie wystarcza. Człowiek jest istotą ułomną, stoi przed celami, których osiągnięcie nieraz przekracza jego możliwości. Dlatego zachowanie się człowieka reglamentuje także boskie prawo pozytywne ( lex dicina ). Treści tego prawa zawarte są w Piśmie Świętym i nauce Kościoła.