Student Prawa

a)    Hans Kelsen (1881-1973) uchodzi za najwybitniejszego teoretyka prawa XX wieku. Teoria Hansa Kelsena była próbą oddzielenia nauki prawa od wszystkich innych nauk, oraz wyeliminowania z niej ideologii, metafizyki, a także polityki: Czysta nauka jest teorią prawa pozytywnego.  Jako teoria jest zainteresowana wyłącznie- dokładną - definicją przedmiotu swoich badań. Jej celem jest odpowiedź na pytanie, co jest prawem, a nie na pytanie jakie prawo powinno być. To jest nauka, a nie polityka prawa.  Z założeń, czym powinna być teoria prawa, wynikało kilka konsekwencji). Po pierwsze: teoria powinna mieć uniwersalne zastosowanie. Po drugie  nie miała się zajmować  ani treścią konkretnych norm ani celami, dla których zostały ustanowione: Po trzecie, nauka nie miała się zajmować oceną treści norm prawnych. Przedmiotem nauki prawa są normy prawne, ściślej system norm prawnych. Norma prawna jest według Kelsena wypowiedzią  hipotetyczną, wskazującą, że w warunkach W należy czynić C a nie zachodzi związek przyczynowy w rozumieniu nauk przyrodniczych. Związek między W a C ma charakter normatywny  :polega na przypisaniu w określonych okolicznościach sankcji-wobec określonych zachowań . W gruncie rzeczy zdaniem Kelsena, norma prawna mówi,  że człowiek musi się w określony sposób zachować, dla obowiązywania normy jest też obojętne jak się on faktycznie zachowa, a nawet czy faktycznie nastąpi owo zrealizowanie sankcji. Dla Kelsena normy prawne miały charakter sankcjonujących, tzn. przypisujących określone sankcje do  określonych zachowań.

Hans Kelsen nie rozpoczynał konstruowania swojej teorii od rozważań nad

pojedynczymi normami prawnymi. Interesował go system norm. Normy są bowiem normami prawnymi, jeśli wchodzą czy należą do systemu prawnego. Ten system jest dynamiczny, to znaczy  może w nim stale norm przybywać, i stale przybywa zwłaszcza norm indywidualnych, które dla Kelsena też są normami prawnymi. Norma wtedy należy do systemu czyli  obowiązuje, jeżeli została   uchwalona na podstawie upoważnienia zawartego w normie wyższego rzędu. Kelsen dokonał     zasadniczej analizy. tych upoważnień, badał pojęcia takie jak kompetencja itd. Ta analiza     doprowadziła Kelsena do .pytania o pierwszą normę kompetencyjną danego systemu prawnego. Nie jest nią bowiem konstytucja, bo obowiązywanie konstytucji musi przecież opierać się na jakiejś normie. Hans Kelsen wprowadził zatem pojęcie normy, podstawowej (Grundnorm), normy domyślnie  akceptowanej dla danego systemu prawnego. Kelsen krytykował pozytywistów, którzy zakładali, że ta podstawowa norma to właśnie konstytucja; zdaniem Kelsena norma podstawowa obowiązuje dlatego, że się przyjmuje założenie jej obowiązywania. Norma może ulec zmianie, a rewolucja jest tego dowodem.