Student Prawa

Do najbardziej znanych zwolenników i teoretyków doktryny państwa dobrobytu należeli John Kenneth Galbraith (ur.1908) i Gunnar Myrdal (ur. 1898), W swoich pracach teoretycznych i działaniach praktycznych Myrdal podkreślał konieczność ogarniania przez państwo wszystkich zasadniczych problemów kraju, tak społecznych jak ekonomicznych, a jednocześnie rozwijania inicjatywy i wpływów szerokich mas ludności. Sprawowanie nadzoru nad przedsiębiorstwami prywatnymi sprawia jednak, że upaństwowienie własności nie jest ani potrzebne, ani nawet bardzo pożądane. John Kenneth Galbraith w licznych pracach, takich jak na przykład Społeczeństwo dobrobytu (1958), zwracał uwagę na fakt, że współczesne państwo jest właściwie korporacją, socjalną, zmierzającą do zaspokojenia potrzeb swoich pracowników: z jednej strony interweniuje w kwestie socjalne, dbając o poziom płac pracowników, z drugiej przerzuca na konsumentów ciężar płac. W ten sposób system zachowuje równowagę. Natomiast Galbraith zarzucał państwu, że dba jedynie o potrzeby materialne, a nie kulturalne społeczeństwa. Odpowiedni interwencjonizm państwa mógłby doprowadzić do zmiany hierarchii wartości. Galbraith dostrzegał bowiem, że współczesna organizacja produkcji stwarza stale nowe potrzeby ludzkie, najczęściej materialne, i wobec tego trudno zakładać kiedykolwiek całkowite ich zaspokojenie. Natomiast zmiana charakteru tych potrzeb mogłaby to zmienić i uczynić możliwym.