Student Prawa

Sytuacja w Polsce była bardzo nietypowa. W Europie w XVI wieku mają tendencje do unifikacji i kodyfikacji prawa, do likwidacji partykularyzmu. Tendencje te wiążą się z postępującą centralizacją władzy państwowej, co z czasem prowadziło do powstania absolutyzmu władzy monarszej.

Centralizacja i pojawianie się absolutyzmu pociąga za sobą postępującą surowość prawa karnego.

Ustrój Polski poszedł w innym kierunku – w czasie gdy w krajach Europy zachodniej rozwija się absolutyzm – w Polsce rodzi się demokracja szlachecka. Pastwo Polskie staje się Rzeczpospolitą Szlachecką – własnością szlachty

 Szlachta powołuje Sejm, przejmuje faktyczną władzę w Polsce. Występuje jednak pewne rozproszenie prawa, co powoduje pojawienie się tendencji skodyfikowania prawa ziemskiego na polecenie Jana Łaskiego (1506 r.). Spis ten miał być podstawą dalszych prac kodyfikacyjnych. Spis ten, z błędami, pod błędną nazwą Statutu Łaskiego, był faktycznie w użyciu aż do III rozbioru.

 w 1523 r. wszedł w życie kodeks procesowy pod nazwą Formula processus. Nieduży, 111 artykułów, racjonalizował proces średniowieczny (z procesu wyrzucono nieracjonalne zapisy, poza tym proces został w swoim schemacie – prywatno-skargowym, z karą główszczyzny),

 w 1532 r. powołano komisję kodyfikacyjną, która miała przygotować korekturę praw (Korektura Taszyckiego). Projekt został przedstawiony Sejmowi, który w tym samym roku go odrzucił, uważając wprowadzenie tego typu nowości za niebezpieczne dla demokracji szlacheckiej.

Do III Rozbioru Rzeczypospolitej prawo polskie nie zostało skodyfikowane i zachowało swój średniowieczny charakter.