Student Prawa

Rozważania nad prawem natury nie są wymysłem dopiero XVII w. Koncepcje prawa natury zrodziły się – jak wiemy – już w starożytności ( sofiście, Arystoteles, szkoła starej Stoi ) , znało je średniowiecze ( np. Tomasz z Akwinu ), a później wiek XVI ( nurty reformacji, monarchomachowie ). Cechą szkoły prawa natury XVII w. był jej racjonalizm. Kształtowała się ona pod presją postępu nauki, zwłaszcza wiedzy ścisłej i wyrażała w przekonaniu, że człowiek zdolny jest ogarnąć swym rozumem tajemnice natury, której sam stanowi cząstkę i wykorzystać je dla swoich potrzeb. Wielu pisarzy epoki było szczerze przekonanych o tym, że zasady prawa natury dadzą się wyprowadzić poza nawias czasu, że są one w pełni racjonalne i dadzą się rozumowo poznać i skatalogować.

Szkoła prawa natury była dużym krokiem naprzód w procesie kształtowania się nowoczesnej nauki prawa, przede wszystkim dlatego, że w znacznym stopniu oczyściła ją z nawarstwień religijnych, mitologii i zasad objawionych. Najczęściej wyrażała ona interesy i programy siedemnastowiecznego mieszczaństwa, choć nie brakowało i takich konstrukcji, które prowadziły do akceptacji ustroju feudalnego i przywilejów stanowych. Najgłośniejszymi przedstawicielami szkoły prawa natury byli: Hugo Grocjusz oraz Samuel Pufendorf.