Student Prawa

Prawo epoki feudalizmu posiadało specyficzne cechy związane ściśle z istniejącą strukturą społeczną. Jedną z tych cech była stanowość prawa. Stanowość prawa była wynikiem stopniowego wyodrębniania się stanów, czyli grup społecznych określonych przez prawo i wyróżniających się odrębnym stanowiskiem prawnym.

W dobie monarchii stanowej, w okresie pełnego wyodrębnienia się stanów wykształciły się:

 stan szlachecki – prawo ziemskie, lenne, zwane też prawem polskim,

 stan mieszczański – autonomiczne prawo poszczególnych miast (np. na prawie Środy Śląskiej i Magdeburga)

 duchowieństwo – prawo kanoniczna, prawo kościelne

 stan chłopski (dworski) – głównym ośrodkiem decyzji normatywnych był dwór właściciela ziemskiego.

Stany uprzywilejowane to: szlachta i duchowieństwo, z czasem tez mieszczaństwo. Grupy narodowościowe miały swoje prawa tylko wewnątrz danej grupy.

Jednym ze skutków istnienia odrębnych systemów prawa dla poszczególnych stanów było to, że takie same instytucje prawne mogły być regulowane w odmienny sposób, co prowadziło do konfliktu praw. Często też normy prawa niejednakowo odnosiły się do różnych grup społecznych w kontekście np. kar za przestępstwa.