Student Prawa

W Polsce, od końca XVI do poł. XVIII w. nic ważnego w prawie się nie działo. Jak na XVIII w. mamy tu więc, w porównaniu do Europy duże różnice.

Prawo ziemskie – nieskodyfikowane i bardzo rozproszone. Prawo karne – dominuje system prywatno-skargowy - kary prywatne kompozycyjne (z karą główszczyzny i nawiązki). Ten obszar ulega nieznacznemu skurczeniu – ale jednak nadal obowiązuje. W zasadzie w prawie ziemskim nie ma tortur. Prawo ziemskie było w istocie łagodnym.

Prawo miejskie – powszechna jest Constitutio Cryminalis Carolina – jeden z najbardziej brutalnych kodeksów karnych., który trafił do miast polskich za pośrednictwem Groickiego.

Okres od 1764 – 1794 (czasy Stanisława Augusta) do okres w którym podejmowano szereg prac nad reformą sądownictwa.

Każdy sejm, począwszy od 1764 roku podejmował się inicjatywy skodyfikowania prawa, co się jednak długo nie udawało.

Myśli i idee humanistyczne przyjmowały się natomiast w Polsce dość łatwo. Przetłumaczone dzieła Beccari i Monteskiusza trafiły do polskich sądów, które, wbrew obowiązującym regulacjom, kierowały się ideami humanitarnymi.

Istotnym był rok 1776 – w którym to:

 zniesiono przestępstwo czarów

 zniesiono tortury (przynajmniej oficjalnie, na wniosek Stanisława Augusta)

 powołano komisję kodyfikacyjną, która zabrała się za przygotowanie projektu nowego prawa sądowego.