Student Prawa

Saint – Kimon i saintsimonizm. ( Claude Henri Sint – Kimon 1760 – 1825 )

najbardziej uniwersalny umysł swoich czasów. Był arystokratą.

Saint – Kimon przeprowadził ostrą krytykę ustroju kapitalistycznego.

Prawnicy i filozofowie nie mają władzy pozytywnej, która jest nieodzowna dla stworzenia nowego porządku i dlatego też nie powinni mieć wpływu na bieg spraw publicznych. Przyszłość  społeczeństwa ukształtują ci, którzy tworzą realia gospodarcze: uczeni – technicy i przemysłowcy.

Saint – Kimon krytykował osiemnastowiecznych utopistów za głoszoną przez nich ideę bezczasowego porządku naturalnego, za brak relatywizmu ich poglądów reformatorskich. Sam jako zdecydowany zwolennik historyzmu w ujmowaniu przemian społecznych , był zdania, że przemiany te wykazują empirystycznie sprawdzalną prawidłowość, wyznaczoną przez zmiany w dziedzinie produkcji dóbr materialnych, te ostatnie zaś przez rozwój wiedzy. Znaczyło to, że trybami napędowymi historii są materialne siły produkcji i własności oraz intelektualne siły nauki, odkrywającej prawa rządzące rzeczywistością. Poszukują praw rozwoju wiedzy, o których sądził, iż w ostatniej instancji określają przebieg procesów społecznych, sformułował słynne prawo trzech stadiów rozwoju umysłu ludzkiego

( teologicznego, metafizycznego metafizycznego pozytywnego ), które później rozwinie August Comte.

W rezultacie Saint – Kimon dochodził do przekonania o konieczności przebudowy istniejącego ustroju społecznego. Chciał usunąć wady systemu kapitalistycznego przez wprowadzenie racjonalnej organizacji produkcji i stworzenia społeczeństwa industrialnego. Zasadnicze cechy systemu industrialnego ujmował następująco: Industrializm będzie ustrojem, w którym nastąpi zupełna likwidacja przywilejów feudalnych, feudalnych którym praca stanie się podstawą bytu jednostkowego i społecznego, w którym zostanie zrealizowana zasada prawdziwej wolności, a wszystkie problemy polityki zostaną podporządkowane wymaganiom produkcji.  Naczelną nauką społeczeństwa industrialnego, stanie się ekonomia polityczna. Społeczeństwo zostanie zorganizowane na wzór warsztatu przemysłowego. Wpływ na sprawy polityki będą mieli tylko przedstawiciele industrii. Odpowiednio do tych zasad ulegnie zmianie struktura państwowa. Zmiana będzie polegała na tym,. Że rolę władzy politycznej odegra rząd gospodarczy złożony z reprezentantów industrii. W rezultacie znikną także antagonizmy między klasami społecznymi, ustąpi wyzysk człowieka przez człowieka, a jego miejsce zajmie pokojowa eksploatacja bogactw, które ukrywa glob ziemski. System industrialny nie urzeczywistniałby jednak zasad egalitaryzmu. Saint – Kimon odrzucał zasadę równości jako hamującą postęp społeczny i postulował oparcie industrialnego społeczeństwa na zasadzie hierarchii pracy, zdolności i wiedzy.

Charakter programu decydował o formach jego realizacji, o problemie taktyki. Saint – Kimon występował przeciwko koncepcji rewolucyjnych przeobrażeń społecznych. Rewolucje są szkodliwe dla rozwoju produkcji, wprowadzają w życie społeczeństwa dodatkowe zaburzenia. Wprowadzenie industrialnego systemu organizacji społeczeństwa może się dokonać jedynie przez przekonanie warstw oświeconych i posiadających o jego słuszności. Rewolucja bowiem mogłaby doprowadzić do władzy klasy nieoświecone, które nie posiadały sztuki rządzenia i kierowania produkcją.

Reformizm wiązał się z założeniem, że robotnicy tworzą jedną klasę industrialną wespół z kapitalistami, stanowiąc w niej grupę cierpiącą i pokrzywdzoną, bo ciemną i prymitywną. System industrialny powinien być zatem urzeczywistniony w interesie ludu, ale bez jego udziału. Los ludu – dowodził Saint – Kimon – ulegnie zasadniczej poprawie, gdy władzę przejmą robotnicy i bankierzy, którzy są naturalnymi protektorami robotników.

Doktryna Saint – Simona dała asumpt do różnorodnych interpretacji. Saintsimoniści podkreślali głównie: 1) konieczność ustanowienia nowej hierarchii społecznej, znoszącej prawo dziedziczenia i opartej na zasadzie każdemu według jego zdolności, każdej zdolności i według jej zasług, 2) konieczność centralistycznej organizacji pracy w warunkach społecznej własności środków produkcji, 3) konieczność udzielania każdemu równych szans rozwijania swych zdolności. Przejścia do stanu społeczeństwa industrialnego miało się dokonać głównie za pomocą propagandy, która odniesie triumf przez samą oczywistość swych racji.