Student Prawa

Instrumentami nowej polityki karnej stały się dekrety i ustawy prawno-karne. Pierwszym wśród licznych aktów prawnych o znaczeniu politycznym był dekret z 31 sierpnia 1944r o wymiarze kary dla  faszystowsko- hitlerowskich zbrodniarzy winnych zabójstw i znęcania się nad ludnością cywilną i jeńcami oraz dla zdrajców Narodu Polskiego. Akt ten przewidywał surową karalność licznych form prześladowania ludności cywilnej i jeńców wojennych. Karany był także sam udział w organizacjach, przestępczych „powołanych lub uznanych przez władze państwa niemieckiego" i jego sprzymierzeńców, choć ich wyliczenie było nie pełne i obejmowało tylko 4 organizacje: NSDAP, SS, Gestapo, SD. Nowelizacja dekretu z grudnia 1946r zawęziła pierwotną dyspozycję dekretu: „kto idąc na rękę władzy okupacyjnej" na „kto idąc na rękę władzy państwa niemieckiego". Uniemożliwiło to stosowanie dekretu do czynów popełnionych pod okupacją radziecką. Dekret stanowił prawo wyjątkowe działające wstecz, ale potrzebne ze względu na powszechnie aprobowaną potrzebę rozliczenia prawno-karnego skutków II wojny światowej i okupacji niemieckiej.