Student Prawa

Historią polskiego wymiaru sprawiedliwości jest już działalność sądów tajnych, tzw. sekcji tajnej w sądownictwie powszechnym w sprawach karnych. Powołana w początkach 1950r w Ministerstwie Sprawiedliwości tajna sekcja rozpatrywała poza trybem ustalonym przez obowiązujące przepisy o postępowaniu karnym, a więc w trybie specjalnym, sprawy o charakterze politycznym uznane za szczególnie groźne dla bezpieczeństwa państwa. Były to głównie sprawy o faszyzację życia państwowego oraz zbrodnie wojenne z dekretu z 1944r. Sekcja tajna w latach 1950-1954 działała w sądzie apelacyjnym w Warszawie i miała swój odpowiednik w Sądzie Najwyższym. Ten sąd specjalny powołano ze względu na zagrożenie bezpieczeństwa państwa. Działalność sądu stanowiła naruszenie podstawowych zasad obowiązującej procedury sądowej w sprawach karnych i fundamentalnych zasad wymiaru sprawiedliwości. Postępowanie było tajne, rozprawy odbywały się w więzieniu, nie w siedzibie sądu. Oskarżony pozbawiony był prawa do obrony. Nie funkcjonowała zasada domniemania niewinności. Sąd nie dążył do wykrycia prawdy obiektywnej, materialnej. Zgodnie z zasadami procesu karnego sformułowanymi przez Andrzeja Wyszyńskiego- generalnego prokuratora w ZSRR, sąd mógł ograniczyć się do ustalania tzw. prawdy względnej, co sprowadzało się do maksymalnego uprawdopodobnienia. W procesie stosowano pozaprawne metody wymuszania przyznania się do winy- tortury. Do skazania wystarczyło wykazanie związku oskarżonego z popełnionym czynem.