Student Prawa

Po I wojnie światowej pojawiły się we wszystkich niemal państwach Europy organizacje polityczne, które wyraźnie w odróżniały się od znanych dotychczas partii politycznych. Nawet jeśli wprowadzały one do swoich nazw termin „partia”, to stanowczo przedstawiały się jako partie nowego typu, jako organizacje, które nie reprezentują interesów żadnej określonej grupy czy klasy społecznej, ale interes ogólny, powszechny: narodu, państwa etc. Partie te zmierzały programowo do tego, by stać się partiami masowymi, powszechnymi. Ich organizacja była ściśle hierarchiczna i oparta na ścisłej dyscyplinie partyjnej, co znajdowało zewnętrzny wyraz także w umundurowaniu ich członków – nosili oni organizacyjne mundury, najczęściej koszule określonego koloru. Partie te często posiadały także oddziały zbrojne, specjalne i różnego rodzaju bojówki. Najważniejszym jednak elementem ich organizacji był fakt, że wszystkie te ruchu opierały się na uznaniu charyzmatycznej pozycji swego przywódcy: członkowie partii zobowiązywali się do wierności względem wodza, przyrzekali mu posłuszeństwo i uznawali go za najwyższy autorytet.