Student Prawa

– [4 cechy] to akty prawne oparte o podstawę ustawową, o treści utrzymanej w ramach upoważnienia i zdeterminowanej przez cel ustawy jaką mają wykonać, niesprzeczne z unormowaniami o randze ustawy.

– tylko konstytucyjne organy mogą wydawać rozporządzenia (wyliczenie enumeratywne)

* Prezydent RP (art. 142 ust. 1),

* Rada Ministrów (art. 146 ust. 4 pkt. 2),

* Prezesa RM (art. 148 ust. 3),

* poszczególni ministrowie i kierownicy komitetów (art. 149 ust. 2 i 3),

* KRRiTV (art. 231 ust. 2).

– Upoważnienie ustawowe może być fakultatywne (pozwalać na wydanie rozporządzenia), albo obligatoryjne (nakazywać) i musi być trójszczegółowe, tzn.:

* SZCZEGÓŁOWOŚĆ PODMIOTOWA – wskazanie organu o konstytucyjnych kompetencjach do wydawania rozporządzeń. Zakazana jest subdelegacja – art. 92. ust. 2.

* SZCZEGÓŁOWOŚĆ PRZEDMIOTOWA – wskazanie zakresu spraw. Zakazana jest wszelka interpretacja rozszerzająca, inaczej naruszenie konstytucji.

* SZCZEGÓŁOWOŚĆ TREŚCIOWA – wskazanie wytycznych dotyczących treści (art. 92 ust. 1), ale powstają wątpliwości co do definicji „wytyczne” – wyroki TK:

→ muszą dotyczyć materialnego kształtu regulacji wykonawczej, a nie tylko np. elementów procedury jego wydania;

→ mogą mieć charakter negatywny (wykluczenie pewnych rozwiązań) lub pozytywny (wskazanie kryteriów czy funkcji), ważne by czyniły czytelnym zamiar ustawodawcy;

→ stopień szczegółowości zależy od regulowanej materii i jej związku z zasadą zupełności ustawy;

→ muszą dotyczyć odrębnie każdej ze szczegółowych materii, których regulacja ma dotyczyć;

→ powinny (ale nie muszą) być zawarte w przepisie upoważniającym, ale musi być możliwe precyzyjne odczytanie wytycznych, ale nie poprzez ich interpretację.

– musi zostać opublikowane w Dzienniku Ustaw

– podlegają kontroli TK (uchylić) i sądom powszechnym i administracyjnym (odmówić zastosowania, skoro sędziowie podlegają konstytucji i ustawom, to nie podlegają już rozporządzeniom – prawo do badania konstytucyjności i legalności rozporządzeń).