Student Prawa

Cechy systemu kar w Carolinie było niezwykłe rozbudowanie katalogu kar. Wg ówczesnych ustawodawców kara sprawiedliwa to taka, która jest ściśle dostosowana do stopnia ciężkości i charakteru popełnionego przestępstwa. Wyrażano w ten sposób ideę proporcjonalności kary do przestępstwa. Istniało poza tym takie przekonanie, że najskuteczniej odstraszać będzie taka kara, która swym rodzajem przypominać będzie popełnione przestępstwo. Stąd też dążenie do upodobnienia kar do przestępstw drogą talionu i kar odzwierciedlających.

Carolina wprowadziła osiem rodzajów kar śmierci:

 spalenie

 ścięcie

 ćwiartowanie

 łamanie kołem

 powieszenie

 utopienie

 zagrzebanie żywcem

 wbicie na pal.

Przy niektórych przestępstwach kwalifikowaną karę śmierci zaostrzano dodatkowo wleczeniem końmi na miejsce kaźni, czy szarpaniem ciała rozpalonymi kleszczami.

Kodeks znał także katalog kar mutylacyjnych, poza tym karę: chłosty, stania pod pręgierzem, wygnania, konfiskaty. Nowością było pojawienie się wzmianki o więzieniu (osadzeniu w wieży).

Katalog kar publicznych wprowadzonych przez Carolinę rozpowszechnił się w całej Europie. Swoje odbicie znalazł również w Polsce – w polskim prawie ziemskim – szczególnie tam, gdzie chodziło o zabezpieczenie szlachty przez zamachami ze strony osób niższych stanów społecznych. Dla samej szlachty zarezerwowane były raczej kary godzące w honor i dotychczasową pozycję społeczną (np. infamia – utrata podmiotowości prawnej, banicja. – wygnanie z kraju, utrata szlachectwa.