Student Prawa

-        Actio aquae pluviae arcendae – skarga przeciwko właścicielowi, który zmienił naturalny bieg wody ze szkodą dla gruntu sąsiedniego. Znana już w ustawie XII tablic. Właściciel (potem też usufructuariusz) wnosił skargę przeciwko właścicielowi gruntu, a nie przeciwko wnoszącemu przeszkodę. Domagał się rozebrania konstrukcji. W prawie justyniańskim służyła również do zabezpieczenia normalnego spływu wody.

-        Actio finium regundorum – skarga o wytyczenie zatartych granic. Pomiędzy polami uprawnymi był pas ziemi o szerokości 5 stóp, którego nie można było uprawiać ani zasiedzieć. W przypadku zatarcia wytaczano skargę, która rozpatrywali specjalnie powołani 3 arbitrzy.

-        Cautio damni infecti – zabezpieczenie przed szkodą zagrażającą z sąsiedniego gruntu. Stypulacja, dotycząca pokrycia szkód powstałych z winy właściciela gruntu. W razie odmowy zawarcia stypulacji pretor wprowadzał zagrożonego w czasowe posiadanie gruntu właściciela (missio in possessionem ex primo decreto). Jeśli to nie pomagało, to zazwyczaj pretor udzielał zagrożonemu missio in possessionem ex secundo decreto, czyli bezterminowe wprowadzenie w posiadanie, prowadzące do zasiedzenia. Legitymację czynną miał właściciel kwirytalny, właściciel bonitarny, użytkownik gruntów prowincjonalnych, a z czasem tez usufructuariusz, emfiteuta i superficiariusz.

-        Operis novi nuntiatio – Zakaz dalszego wznoszenia budowli na gruncie sąsiada w razie zagrożenia szkoda lub niemożności wykonywania służebności, albo w związku ze złamaniem przepisów budowlanych. Wznoszący budowlę powinien dać stypulacyjną cautio albo rozebrać budowlę. Jeśli wznoszący nie zgadzał się, pretor udzielał przeciwko niemu interdictum demolitorium o usunięcie budowli. Jeśli budujący uzyskał uchylenie zakazu, zakazujący musiał wystąpić z przysługującą mu skarga – actio negatoria lub vindicatio servitutis.