Student Prawa

W średniowiecznym państwie niemieckim utrzymywała się dominacja prawa zwyczajowego, a działalność ustawodawcza była nikła. Jedynymi ustawami w dziedzinie prawa sądowego były Ustawy o Pokoju Ziemskim, których celem było zabezpieczenie ładu wewnętrznego przez ograniczenie zwyczaju dochodzenia sprawiedliwości drogą wojen prywatnych, czyli wróżd. W Niemczech nie doszło do powstania oficjalnych spisów prawa zwyczajowego ziemskiego. W praktyce sądowej posługiwano się pracami prywatnymi, z których najważniejszą było Zwierciadło Saskie, zawierające prawo zwyczajowe wschodniej Saksonii, autorstwa ławnika sądowego Eike von Repkova. Podzielone było na dwie części, prawo ziemskie- Landrecht i prawo lenne- Lehnrecht. Za wzorem Zwierciadła w końcu XIII w. pojawił się zbiór obejmujący prawo zwyczajowe PŁD. Niemiec pod nazwą Cesarskie Prawo Ziemskie i Lenne zwany też Zwierciadłem Szwabskim, autorstwa duchownego. Jedynym z najważniejszych efektów prób przełamania partykularyzmu w dziedzinie prawa sądowego było uchwalenie przez Sejm Rzeszy ogólno niemieckiej kodyfikacji prawa karnego ogłoszonej przez Karola V w 1532 r. zwanej Constitutio Criminalis Carolina (CCC), złożonej z 219 artykułów. Kodyfikacja ta dotyczyła procesu karnego i prawa karnego materialnego. Odegrała znaczącą rolę w dziele ujednolicenia i unowocześnienia prawa karnego materialnego i procesu karnego 'w całej Rzeszy. Była inspiracją do powstania szeregu ustaw terytorialnych. Jej wpływy sięgały poza terytorium Rzeszy; miała ona zastosowanie m.in. w niektórych kantonach szwajcarskich, w Mediolanie, w sądach miejskich w Polsce.