Student Prawa

Osadnictwo germańskie na słabo zaludnionych kresach Cesarstwa Rzymskiego zaczęło się już w I w. n.e. Cesarze popierali To osadnictwo w celach obrony granic i uprawy ziemi. W czasach wędrówki ludów w IV i V w. osadnictwo to nasiliło się. Germanie osiedlali się całymi szczepami i Tworzyli w granicach Imperium własne państwa szczepowe: jako sprzymierzeńcy Rzymu- foederati (Wizygoci, Ostrogoci, Burgundowie) lub jako zdobywcy (Longobardowie). Sposób osiedlania miał duży wpływ na rozwój prawa w państwach szczepowych. Tam, gdzie germanie przybyli jako sprzymierzeńcy, utrzymywane były pewne urządzenia rzymskie. Będąc zdobywcami nie respektowali prawa zastanego wprowadzając z reguły własne urządzenia w dziedzinie prawa sądowego.

W państwach wczesnogermańskich (barbarzyńskich) dominowało pierwotnie niepisane prawo zwyczajowe. Zetknięcie się Germanów z wyższą kulturą rzymską i poznanie sztuki pisma umożliwiło spisanie poszczególnych praw germańskich. Wpływ na to wywarło również stosowanie zasady osobowości prawa. W nowo zorganizowanych państwach germańscy władcy, respektując prawo poszczególnych szczepów i ludności podbitej. Chcieli znać ich prawo, by móc go stosować w sądach. Dążono do spisania prawa, również dlatego aby ograniczyć arbitralne decyzje sędziów i zobowiązać ich do ścisłego przestrzegania prawa spisanego. Źródła prawa w państwie: Wizygotów- jako sprzymierzeńcy utrzymywali początkowo moc obowiązującą prawa rzymskiego na zajętych terytoriach. W ich systemie utrzymała się przez pewien czas dwoistość prawa (prawo zwyczajowe Wizygotów, prawo rzymskie w stosunku do ludności miejscowej). Pierwszym pomnikiem prawa Wizygotów jest Codex Euricianus lub Lex Eurici wydany w 475 r. przez króla Euryka, który później był uzupełniany i nowelizowany. Dla ludności rzymskiej zamieszkałej w państwie Wizygotów został przez specjalną komisję, powołaną przez króla Alaryka, sporządzony w 506 r. zbiór prawa rzymskiego Lex Romana Visigothorum lub Breviarium Alarici. Oparty był m.in. na kodeksach Teodozjańskim, Sentencjach Paulusa i przeróbce instytucji Gaiusa i mial obowiązywać wyłącznie. Ostrogotów- w ich państwie utrzymane były rzymskie urządzenia prawne i ustrojowe. Podstawowym źródłem prawa był wydany w pocz. VI w. zbiór prawa pod nazwą Edictum Theorodici Regis. Opierał się głownie na źródłach rzymskich. Obowiązywał Rzymian i Ostrogotów, a w sprawach nie objętych edyktem stosować miano normy dawnego germańskiego prawa zwyczajowego. Burgundów- przejmowali oni zasady ustrojowe i prawne Rzymu, ale w stosunku do ludności miejscowej. Istniał tu dualizm prawa. Burgundów obowiązywał wydany w końcu V w. przez króla Gundobada zbiór ustaw królewskich pod nazwą Lex Bungurdionum. Ludność rzymską obowiązywał osobny zbiór Lex Romana Burgundionum, dopuszczał on stosować Także inne źródła prawa rzymskiego w kwestiach nieuregulowanych. Longobardów -pierwotnym oficjalnym zbiorem prawa Longobardów był wydany w 643 r. - Lex  Longobardorum lub zwany inaczej Edykt Króla Rotara. Głosił zasadę terytorialności, nie uznawał mocy obowiązującej prawa rzymskiego. W pocz.VIII w. wydany został i zbiór pod nazwą Edykt Liutpranda, uwzględniający już prawo rzymskie