Student Prawa

We Francji w epoce feudalizmu prawo zwyczajowe cechował szczególny partykularyzm, istniało wiele lokalnych praw zwyczajowych. Ich liczba sięgała blisko 700. Przy czym na obszarze Francji prawo zwyczajowe generalnie było jedno, lecz jego podstawy i charakter różniły się od siebie w regionach Francji PN i PŁD. Region PN to region prawa zwyczajowego wywodzącego się z tradycji praw szczepowych germańskich, region PŁD. to region prawa pisanego opartego na prawie rzymskim. Do najdawniejszych spisów prawa zwyczajowego we Francji należały: Najstarszy Spis Prawa Zwyczajowego Normandii z ok. 1200 r. Wielka Księga Prawa zwyczajowego Normandii oraz Coutumes de Beauvaisis z ok. 1280 r., spis prawa okręgu Clermont sporządzony przez Filipa de Beaumanoir. Wkrótce pojawiła się potrzeba ujednolicenia prawa. W XVI w. nastąpiła unifikacja kilku większych praw zwyczajowych (paryskiego, orleańskiego, normandzkiego, z Poitou i innych). Największe znaczenie miał spis z okręgu paryskiego- Coutume de Paris szczególnie jego druga redakcja z 1580 r., który stanowił wzorzec do dalszych prac nad redakcją praw zwyczajowych.