Student Prawa

Lenin uważał rewolucję proletariacką za nieuchronną i nieuniknioną,

zwalczając stanowczo reformistów i rewizjonistów, którzy sądzili, że sprawa rewolucji w Rosji jest odległa ze względu na niedostateczny rozwój kapitalizmu w Rosji, nikłą świadomość i stopień zorganizowania proletariatu. Lenin powtarzał ,że socjaldemokraci winni nie pozostawać w opozycji, ale poprzeć czynnie rewolucję. Marksizm uczy proletariusz nie odsuwania się od rewolucji burżuazyjnej, nie obojętności względem niej, nie pozostawiania jej kierownictwa w rękach burżuazji, lecz przeciwnie – jak najenergiczniejszego udziału, jak najbardziej zdecydowanej walki o konserwatywny, proletariacki demokratyzm, o doprowadzenie rewolucji do końca. Rezultatem tego winna być rewolucyjno – demokratyczna dyktatura proletariatu i chłopstwa. Lenin pisał, że jest to hasło przejściowe ( chłopstwo to przecież drobna burżuazja ). Walka z samowładztwem jest chwilowym i przejściowym zadaniem socjalistów. Rewolucyjno – demokratyczna dyktatura proletariatu i chłopstwa jest bezwarunkowo jedynie przejściowym, chwilowym zadaniem socjalistów. Podkreślał, że wszystkie działania są usprawiedliwione jeśli tylko przybliżają zwycięstwo proletariatu.

Za drugie źródło poparcia i wzmocnienia dążeń rewolucyjnych uważał Lenin ogłoszenie programu w sprawie zniesienia ucisku narodowościowego. Już w 1903 r. w programie rosyjskiej partii socjaldemokratycznej znalazło się żądanie przyznania prawa do samookreślenia wszystkim narodom wchodzącym w skład państwa. Jednakże Lenin podkreślał, że nie należy tego hasła rozumieć jako obowiązku popierania wszelkich żądań samookreślenia narodowego, gdyż socjaldemokracja jako partia proletariatu uważa za swe pozytywne i główne zadanie popieranie sam określenia nie ludów i narodów, lecz proletariatu w łonie każdej narodowości.

Trzecim elementem wysuniętym przez Lenina to postulat wykorzystania wojny i dążeń do jej zakończenia w celu przeprowadzenia rewolucji. Wojna imperialistyczna jest kontynuacją imperialistycznej polityki, a zatem zadaniem robotników i ruchu robotniczego jest zwalczać wojnę, jednak nie hasłami pacyfistycznymi, ale wznieceniem wojny domowej i rewolucji. W rozważaniach Lenina dużo miejsca zajmuje analiza wojny jako momentu sprzyjającego rewolucji.