Student Prawa

Renesansem XII – XIII w. nazywamy klimat filozoficznego fermentu i dyskusji

politycznej, który ogarnął elitę średniowiecznych intelektualistów na tle wielkiego zwrotu ku  starożytności, ku jego kulturze, filozofii i doktrynie politycznej. Zapleczem tego zwrotu były procesy ekonomiczne i postęp urbanizacji. Bogacące się na wymianie towarów miasta potrafiły stworzyć własne środowiska inteligenckie. Rosła ranga uniwersytetów, które stawały się centrum nauki i nauczania. Miasta były widownią częstych wystąpień antypapieskich; potrafiły też ściągnąć na siebie nienawiść hierarchii duchownej. Dla duchowieństwa miasta były siedliskiem rozpusty i braku morale: musiało tak być, skoro twórcą pierwszego miasta – jak sądzono – rzekomo bratobójca Kain. Miasta buntowały się również przeciwko panom świeckim, którzy uciskali je i poniżali.

Postęp ekonomiczny, procesy urbanizacyjne i rozwój wiedzy o świecie nakazywały ze sceptycyzmem traktować teologię; przestawała być ona uznawana za uniwersalny klucz do poznania prawdy. Rodziły się żądania prawa do „nowości”, do rozszerzenia wiedzy o prawdzie; Droga wiodła m.in. przez poznanie dorobku minionych wieków i przystosowanie ich do potrzeb współczesności.