Student Prawa

Konstytuanta:

• Jednolity system sądownictwa powszechnego, z wyodrębnieniem sądów cywilnych i karnych
• W sprawach cywilnych przewidziano dwuinstancyjność postępowania: sądy pokoju -> trybunały w dystryktach, od ich orzeczeń można było odwołać się do trybunału innego dystryktu.
• W sprawach karnych mniejszej wagi: trzy instancje: sąd policji municypialnej, sąd policji poprawczej (kanton), trybunał w dystrykcie
• W sprawach karnych zagrożonych surowymi karami śledztwo prowadził sędzia pokoju,  a wyrokował trybunał w dystrykcie, z udziałem ławy przysięgłych (udział ławy wielkiej i orzekającej, zgodnie z modelem angielskim). Od wyroku tego nie przysługiwała apelacja.
• W przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów procedury lub prawa można było wystąpić z wnioskiem kasacyjnym do specjalnie powołanego Sądu Kasacyjnego.
• Stanowiska sędziowskie obsadzane były w wyborach! Z wyjątkiem sędziów pokoju, musieli się wykazać kwalifikacjami prawniczymi.
• Oddzielenie sądownictwa od administracji, co zapewniło sędziom niezawisłość w orzekaniu. Konieczne stało się wprowadzenie sądownictwa administracyjnego (rady prefekturalne i Rada Stanu)

Reformy Napoleona:

• Zniesienie obieralności sędziów: zasada nominacji połączona z nieusuwalnością: wzmocnienie niezawisłości sędziego
• W wyborach nadal powoływani byli sędziowie pokoju i przysięgli
• Ograniczono znaczenie ławy przysięgłych: likwidacja wielkiej ławy, pozostawienie przysięgłym tylko decydowanie o winie oskarżonego
• Dostosowanie struktury organizacyjnej sądownictwa do nowego podziału terytorialnego: sędziowie pokoju – kanton, trybunał do spraw cywilnych – okręg, odwołania kierowano do trybunałów apelacyjnych, zaś najwyższą instancją w sprawach cywilnych i karnych pozostawał Trybunał Kasacyjny.