Student Prawa

Realizacja zastawu

-        używanie i pobieranie pożytków możliwe tylko w drodze dodatkowej umowy – pactum antichreticum

-        w razie niespłacenia zobowiązania zastawnik mógł zrealizować zastaw

-        sposób ustalały strony w umowie

-        najbardziej ryzykowna dla dłużnika – lex commissoria – klauzula przepadku – w razie zwłoki dłużnika, na zastawnika przechodzi własność rzeczy. Zakazana przez Konstantyna Wielkiego w 326 r n.e.

-        We wczesnej republice strony zawierały umowę o sprzedaży rzeczy (pactum de vendendo). W okresie klasycznym uważano, że nawet w braku takiej umowy wierzyciel może sprzedać rzecz, a nadwyżkę oddać dłużnikowi.

-        Lex commissoria i pactum de vendendo – zastaw ręczny i umowny.

-        W przypadku hipoteki trzeba było wejść w posiadanie rzeczy – interdictum Salvianum, ale dotyczył tylko inwentarza dzierżawcy. → od I w p.n.e. powstała actio Serviana skuteczna erga omnes, wydzierżawiający żądał wydania inwentarza. Na wzór tej skargi zaczęto udzielać również w innych przypadkach zastawu skarg – actio Serviana utilis, actio quasi Serviana, vindicatio pignoris, actio pignoretica in rem, actio hipothecaria.