Student Prawa

Nie było kodeksu prawa karnego, prowadzono na ten temat dyskusje, których podsumowaniem wraz z dwoma pierwszymi latami praktyki rewolucyjnego sądownictwa było wydanie u schyłku 1919r „Przewodnie zasady prawa karnego Rosyjskich Republik Radzieckich", będących czymś w rodzaju części ogólnej kodyfikacji karnej. Przestępstwo określane tu od strony materialnej jako czyn niebezpieczny społecznie oraz kary jako środka ochrony społeczeństwa przed przestępcą. Wraz z rozwojem NEP-u i działań Ludowego Komisariatu Sprawiedliwości z Kurskim na czele w 1922r. został wydany Kodeks Karny RSFRR wprowadzony w celu ochrony państwa robotniczo-chłopskiego i rewolucyjnego porządku prawnego, nie stanowił aktu kompletnego, złożony z części ogólnej (56art.) i szczegółowej (171art.). Za przestępstwo uważane były czyny nie tylko określane w ustawie karnej, ale także inne, które miały być sądzone na podstawie analogii. Kodeks nie operował pojęciem winy, obok pojęcia kary posługiwał się w szerokim zakresie pojęciem środków ochrony społecznej, orzekanych wobec osób uznanych za społecznie niebezpieczne. Zgodnie z Konstytucją z 1924r. zostały wydane nowe podstawowe Zasady ustawodawstwa Karnego ZSRR i Republik Związkowych, będące po części zarysem części ogólnej prawa karnego o charakterze ogólnozwiązkowym. Podzielono przestępstwa na dwie kategorie: 1) skierowane przeciw podstawom ustroju radzieckiego osądzane przez trybunały rewolucyjne, określone były w tym przypadku kary minimalne(5 lat w obozie pracy); 2) wszystkie pozostałe grupy przestępstw osądzane przez sądy ludowe, określano maksymalną granicę. „Podstawowe zasady..." zastępowały pojęcie kary określeniem: środki ochrony społecznej, których wyróżniono trzy rodzaje:  • sądowo-poprawcze(kara śmierci, pozbawienie wolności, roboty przymusowe); • medyczne (szpitale psychiatryczne); • medyczne - wychowawcze.