Student Prawa

Uchwalony w 1922 r. kodeks postępowania karnego formułował podstawowe zasady procesowe w zakresie prawa karnego, tj. zasadę praworządności socjalistycznej, zasadę gwarancji procesowych dla podsądnych, zasadę ustności i jawności postępowania z wyjątkami uzasadnionymi szczególnymi interesami państwa, zasadę prawa do obrony osób oskarżonych przed sądami ludowymi, zasadę wyrokowania na podstawie swobodnego przekonania, zasadę prawdy materialnej, zasadę udziału przedstawicieli społeczeństwa w wyrokowaniu. Składał się z 6 rozdziałów regulujących kolejno: sprawy ogólne, śledztwa, postępowania przed sądem ludowym, kasację, inne formy nadzoru, postępowanie przed trybunałami rewolucyjnymi, kontrolę sądową Ludowego Komisariatu Sprawiedliwości, wykonanie wyroków. W 1934r. w związku z niewyjaśnioną sprawą zabójstwa Kirowa ustawa Prezydium Centralnego Komitetu Wykonawczego ZSRR pozbawiła elementarnych gwarancji sądowych osoby oskarżane o akty terroru. Okres śledztwa ograniczono do 10 dni akt oskarżenia wręczano oskarżonemu na dobę przed rozprawą, na której sprawa była rozpatrywana bez udziału stron, zniesiono prawo do obrony, nie przewidywano możliwości odwołania się od wyroku, ani prośby o ułaskawienie. Najwyższy wymiar kary miał podlegać natychmiastowemu wykonaniu. Dowodem rozstrzygającym miało być przyznanie się do winy, a do skazania podstawę mogło stanowić już samo maksymalne prawdopodobieństwo popełnienia przestępstwa.