Student Prawa

-        Wywodziło się od fidicia cum amico contracta.

-        W prawie klasycznym przekazanie przez deponenta (deponens) w faktyczne władztwo rzeczy oznaczonej indywidualnie depozytariuszowi (depositaris) w celu nieodpłatnego strzeżenia z obowiązkiem zwrotu na każde żądanie.

-        Depozytariusz zobowiązany był do zwykłej staranności (odpowiadał za dolus i culpa lata). Nie miał prawa do używania rzeczy (furtum usus).

-        Deponent – z tytułu szkód wyrządzonych przez depozytariusza i niezwrócenia rzeczy – actio depositi directa – skarga infamująca. Depozytariusz – z tytułu nakładów i strat, jeśli powstały z winy deponenta – actio depositi contraria. Można domagać się odsetek za zwłokę.

-        Zobowiązanie dwustronne nierównoczesne oparte na dobrej wierze.

-        Szczególne formy depozytu:

*  Depositum irregulare (depozyt nieprawidłowy) – polegał na przeniesieniu własności rzeczy oznaczonych gatunkowo (np. pieniędzy) na depozytariusza. Np. złożenie pieniędzy u bankiera. Depozytariusz zobowiązany był do oddania tej samej ilości rzeczy tego samego gatunku, czyli mógł używać rzeczy. Ryzyko przypadkowej straty na depozytariuszu. Można było żądać odsetek (za pomocą infamującej actio depositi directa), jeśli były zastrzeżone (za Justyniana w dowolnej formie).

*  Depositum miserabile (depozyt konieczny) – był przyjmowany w sytuacji przymusowej, w jakiej znalazł się deponent, np. w wyniku pożaru lub powodzi. Zaostrzona odpowiedzialność depozytariusza, na podwójną wartość poniesionej szkody.

*  Depositum sequestrum (depozyt sekwestrowy) – przyjmowany przez osobę trzecią w sytuacji sporu między stronami. Sekwester po zakończeniu sporu oddawał rzecz wygrywającemu. Przysługiwała mu ochrona interdyktalna.