Student Prawa

Na początku XVII w. były już widoczne poważne zmiany obrazu społeczeństwa angielskiego. Panowanie Elżbiety I przyniosło wiele sukcesów mieszczaństwu. Ograniczone zostały wpływy arystokracji ziemiańskiej, landlordów. Zrealizowano mieszczański program reformy kościoła. W rezultacie zwycięstwa nad wielką armadą złamało hegemonię Hiszpanii na morzu. Wzrastał pobyt na produkty angielskiego przemysłu na kontynencie. Rozszerzała rynki ekspansja kolonialna.

Państwo tymczasem było nadal feudalne. Objęcie tronu przez szkocką dynastię Stuartów ( po śmierci Elżbiety w 1603 r. ) doprowadziło do znacznego zaostrzenia przedziałów społecznych. Jakub I prowadził od początku politykę nieprzyjazną wobec mieszczaństwa; opierał swe rządy na arystokracji i szlachcie; przy pomocy patentów i monopoli krępował rozwój przemysłu i handlu. Przywileje feudalne utrzymywały pasożytnictwo landlordów i dworaków, a na szlachtę i mieszczaństwo spadały wysokie podatki i represje. Nie do przyjęcia stawała się królewska polityka zwrotu ku katolicyzmowi. Doszczętnie skompromitowany był system rządów absolutnych, realizowany konsekwentnie zarówno przez Jakuba I, jak i następnie przez jego syna Karola I.

Oto historyczne przesłanki rewolucji w Anglii, tzw. wielkiej rebelii. Celem sił rewolucyjnych było zrazu obalenie absolutyzmu królewskiego. Hegemonem rewolucji była burżuazja i nowa szlachta, aktywnie popierana przez lud, czyli miejskie pospólstwo i chłopów.