Student Prawa

Stworzenie podwalin pod zasady burżuazyjnej demokracji stało się udziałem

grupy lewellerów ( tzn. zrównywaczy, niwelatorów ). Społeczne zaplecze lewellerów to drobnomieszczaństwo, w pewnym zakresie także armia. Głównym ich ideologiem był John Lilburne. Swój program polityczny przedstawili lewellerzy najpełniej w projekcie konstytucji pt. Umowa wolnego ludu Anglii z 1647 r.

Lewellerzy głosili hasło równości praw politycznych. Uzasadnieniem jego była

teza o takiej suwerenności ludu, która zakłada „sprawiedliwą wolność” i poszanowanie wrodzonych praw człowieka, których nikt nie może znosić ani zmieniać, nawet parlament. Silniej i na  trwałe należy parlament związać z ludem. Proponowali więc lewellerzy częstą rotację posłów, odrzucali wybory cenzusowe, domagając się równego przedstawicielstwa miast i hrabstw ( w proporcji do liczby mieszkańców ) oraz uznania prawa każdego do wybierania reprezentantów do parlamentu. Padały głosy, że nikt nie jest obowiązany do posłuszeństwa władzy, której sam nie powołał. Do parlamentu należeć miało ustawodawstwo oraz nadzór nad urzędnikami. Interesujący był projekt, by żaden urzędnik ani oficer nie mógł być jednocześnie posłem. Równość prawa miała obowiązywać bez względu na posiadłość, stan. Przywilej, stopień, urodzenie, stanowisko. Żądano gwarancji praworządności i obywatelskich swobód, tolerancji religijnej oraz wolności słowa i druku. Starannie przy tym wystrzegano się egalitaryzmu społecznego i odżegnywano od naruszenia własności. Nie było tu postulatu równości ekonomicznej  ani nawet postulatu reformy rolnej . Biednym obiecywali lewellerzy co najwyżej doraźną pomoc państwa.