Student Prawa

Prawo spadkowe epoki kapitalizmu oparło zasady dziedziczenia na założeniu powszechności praw spadkowych tzn., że spadkobiercą mógł być każdy, jeżeli do tego został powołany. Niemniej zasada równości praw spadkowych podlegała pewnym ograniczeniom: niektóre kodeksy (ABGB, BGB) utrzymywały pewne przeżytki feudalizmu, a mianowicie ordynacje lub fideikomisy pozwalające na odrębne uregulowanie kwestii dziedziczenia w dobrach właścicieli ziemskich; istniało też upośledzenie dzieci nieślubnych, stosowano też ograniczenia wynikające z polityki społecznej dotyczące dziedziczenia gospodarstw wiejskich. Kapitalistyczne prawo spadkowe uznawało albo dwa tytuły dziedziczeniu albo nawet trzy tytuły. Ten ostatni tytuł polegał na tym, że kontrahenci zawierali umowę, na podstawie, której jedna ze stron stawała się spadkobiercą. W prawie spadkowym tego okresu istniała swoboda rozporządzania swoim majątkiem przez spadkodawcę - swoboda testowania - bądź na podstawie testamentu, bądź umowy dziedziczenia. Dziedziczenie ustawowe zachodziło dopiero wówczas, gdy spadkodawca nie sporządził testamentu lub umowy dziedziczenia.