Student Prawa

W dawnej Polsce dziedziczenie beztestamentowe górowało nad dziedziczeniem z testamentu, które początkowo było niedopuszczalne. Rozwój dziedziczenia testamentowego był rezultatem postępującej indywidualizacji własności, a zwłaszcza własności ziemi. W miarę wzrostu własności indywidualnej opierającej, się na władztwie prawnym jednostki otwierało się pole dla szerszego rozwoju prawa spadkowego, w tym głównie dziedziczenia beztestamentowego. Testament byt początkowo niedopuszczalny ze względu na to, że najdawniejsze prawo polskie nie tolerowało sytuacji, aby rozporządzenie woli wyrażone za życia wywołało skutki po śmierci testatora oraz jeżeli byt sporządzony na rzecz osób niebędących podmiotami prawnymi do spadkobrania w wyniku dziedziczenia beztestamentowego, stanowił naruszenie zasady, że własność nieruchoma jest dobrem rodzinnym, które powinno przypaść najbliższym krewnym.

Od schyłku XII w. pojawiły się pod wpływem Kościoła pisemne testamenty, które sporządzano rzadko, głównie na rzecz żon dając im równocześnie możliwość dokonania darowizny otrzymanych dóbr na rzecz Kościoła, który walczył o swobodę testowania i w wiekach XIII do XV odniósł pewne sukcesy, polegające na ustępstwach ze strony niektórych panujących i szlachty, zgadzających się na możliwość swobodnej dyspozycji całości majątku na wypadek śmierci, bądź też jego częścią.