Student Prawa

Prawo rodzinne w PRL uregulowane było przez dekret o prawie małżeńskim z 25 września 1945r, który uznawał wyłącznie świecką formę zawarcia małżeństwa. Składał się z 6 krótkich rozdziałów normujących kolejno: zaręczyny, zawarcie małżeństwa, prawa i obowiązki małżonków, unieważnienie małżeństwa, rozwód i jurysdykcję w sprawach małżeńskich. Nowe prawo nie zawierało definicji małżeństwa określając tylko formy jego zawarcia jako umowy, której strony oświadczały publicznie w obecności 2 świadków i przed urzędnikiem stanu cywilnego wolę zawarcia związku małżeńskiego. Przeszkodami do zawarcia małżeństw a były: bigamia, pokrewieństwo w linii prostej, między rodzeństwem rodzonym i przyrodnim, powinowactwo w linii prostej i przysposobienie oraz nastawanie na życie małżonka w celu umożliwienia zawarcia małżeństwa oraz choroby: psychiczna, otwarta gruźlica, zaraźliwa choroba weneryczna. Dopuszczalny był rozwód orzekany przez sąd powszechny, tylko wtedy, gdy dobro małoletnich dzieci nie stoi temu na przeszkodzie i gdy nastąpił stały rozkład pożycia małżeńskiego, znano również szczególne przyczyny rozwodowe zawarte w art.24 dekretu, względem, których sąd orzekający rozwód był obowiązany do ustalenia winy. Były to cudzołóstwo, nastawanie na życie współmałżonka lub dziecka, odmowa środków utrzymania rodziny, popełnienie przestępstwa hańbiącego, prowadzenie hulaszczego i rozwiązłego trybu życia, nałogowe pijaństwo i narkomania, choroba weneryczna, psychiczna i niemoc płciowa. Dekret z 22 stycznia 1946r o prawie rodzinnym wyeliminował liczne anarchizmy w zakresie osobowego prawa małżeńskiego, zlikwidowały dominujące stanowisko męża i ojca, wprowadzając równoprawność małżonków oraz zmniejszyły znacznie silną dyskryminację dzieci pozamałżeńskich. Wprowadzono laicyzację prawa małżeńskiego, a na pierwszy plan stosunków rodzinnych wysunięty został interes(dobro) dziecka.