Student Prawa

Z określeniem tym wiążą się różne znaczenia, najczęściej używane jest w celu przeciwstawienia go jakiemuś innemu rodzajowi prawa.

1) Prawo pozytywne – rozumiane jako prawo mające w ogóle swe źródło w ludzkiej działalności, np. prawo stanowione, prawo zwyczajowe, prawo precedensów itp. Prawo pozytywne przeciwstawiane jest prawu ponadpozytywnemu tzn. prawu natury, obowiązującemu niezależnie od woli ludzkiej, przez człowieka tylko odkrywanemu, wypływającemu z natury rzeczy, ludzkiej natury, nadawanemu przez istoty nadprzyrodzone, prawu zawsze sprawiedliwemu, najlepszemu.

2)      Prawo pozytywne – prawo tworzone przez władzę państwową, w przeciwieństwie do prawa pozapozytywnego tzn. nie stanowionego przez suwerena, np. prawo zwyczajowe.

3)      Prawo pozytywne – faktycznie obowiązujące, przy czym zwracano uwagę na empiryczne fakty stanowienia prawa, bądź na fakty stosowania prawa przez sądy i organy administracji, bądź na fakty przestrzegania prawa przez obywateli.

4)      Ostatnie stanowisko sprowadza się do stwierdzenia, że brak jest uzasadnienia by wprowadzać pojęcie „prawo pozytywne”, gdyż jego zakres pokrywa się z zakresem prawa w ogóle. „Pozytywne” jest tylko zbędnym dodatkiem do nazwy „prawo” i postuluje się, by z tego dodatku w ogóle zrezygnować.

5)      Prawo – niezależnie od sposobu powstawania czy tworzenia, całokształt (zbiór) reguł zachowania o cechach generalności i abstrakcyjności, których nieprzestrzeganie jest zagrożone zastosowaniem przymusu państwowego (typologiczna charakterystyka prawa).