Student Prawa

W ciągu XIX w dziedzinie prawa małżeńskiego osobowego wykształciły się trzy systemy jego regulacji decydujące o charakterze prawnym tej instytucji: system poddania prawa małżeńskiego ustawodawstwu państwowemu(świecki), system poddania prawa małżeńskiego prawu wyznaniowemu z utrzymaniem religijnego charakteru małżeństwa oraz system mieszany.

System laicki - ustawodawstwo francuskie zapoczątkowało dominację laickiego typu małżeństwa. Jest to taki typ, w którym całe prawo małżeńskie należy do dziedziny prawa cywilnego, normowanego wyłącznie przez państwo. W tym typie ważne małżeństwo można było zawrzeć tylko przed urzędnikiem stanu cywilnego, jurysdykcja w sprawach małżeńskich należała wyłącznie do sądów cywilnych. System mieszany- występował w dwóch wariantach: pierwszy przyjęty przez ABGB polega na tym, że prawo małżeńskie należało do dziedziny prawa cywilnego i że jurysdykcja w sprawach małżeńskich zastrzeżona była wyłącznie dla sądów cywilnych, z tą jednak różnicą, iż w przepisach prawa małżeńskiego czyniono pewne koncesje na rzecz wyznań, które polegały na konieczności zawarcia ślubu w formie wyznaniowej, na niemożności uzyskania rozwodu przez małżeństwa należące do wyznania wyłączającego możliwość rozwodu (katolicy); drugi wariant wyrażał się w tym, że prawo cywilne (małżeńskie) dopuszczało możliwość wyboru przez nupturientów albo świeckiej albo też wyznaniowej formy zawarcia małżeństwa, ten typ kształtował się m.in. w Anglii, we Włoszech, w Hiszpanii. System wyznaniowy- prawo małżeńskie normowało państwo, wszakże regulacja prawna dotycząca instytucji małżeństwa przejmowała w większości normy wyznaniowe, oddano też jurysdykcję w sprawach małżeńskich w ręce wyznań, stawiając na pierwszym miejscu wyznanie krajowe (np. w Rosji wyznanie prawosławne). O formie małżeństwa, o jego ważności, skutkach, rozwiązaniu decydowały niemal w całości przepisy o treści wyznaniowej i sądy poszczególnych wyznań.