Student Prawa

Po przyjęciu chrześcijaństwa Kościół dążył do podporządkowania sobie całości osobowego prawa małżeńskiego. Prawo kanoniczne przewidywało trzy podstawy ważności małżeństwa: 1złożenia oświadczenia woli; 2 braku przeszkody zrywającej małżeństwo; 3 stosowania wcześniej formy zawarcia małżeństwa. Rozwiązanie małżeństwa następowało najczęściej w sposób naturalny (tj. śmierć). Na rozwody Kościół nie zezwalał. Dopuszczalne było jednak rozwiązanie tylko przez staranie o stwierdzenie w sensie fizycznym, a dopełnione mogło być rozwiązane tylko przez staranie o stwierdzenie nieważności, jeśli istniały jakieś wady dotyczące formy zawarcia małżeństwa. Niemożność uzyskania rozwodu w ważnym małżeństwie katolickim, była łagodzona instytucją separacji. Stosunki majątkowe w małżeństwie opierały się na systemie posągowo-lennym, który w dawnej Polsce nazywano rządem (tj. zarządem) posagowym. Polegał on na odrębności majątkowej małżonków tj. na tym, że posag pozostawał własnością żony, niemniej całością majątku zarządzał maż, który mógł też dysponować posągiem ­pieniężnym.