Student Prawa

W Rosji Carskiej prawo małżeńskie osobowe było w 100% wyznaniowe i było bardzo anachroniczne. Po rewolucji lutowej podjęto prace zmierzające do unowocześnienia tego prawa. Rząd Tymczasowy Kierymskiego miał gotowe opracowania. Po obaleniu Kierymskiego – rząd Lenina wyjął z „szuflady” te projekty i ogłosił je jako dekrety.

W 1918 r. wydano Kodeks prawa rodzinnego. Treść kodeksu rodzinnego regulowała:

 Zawarcie małżeństwa – które następowało przez prostą rejestrację tego faktu w USC

 Rozwiązanie małżeństwa:

o Jeżeli obie strony się zgadzały – wystarczała rejestracja faktu w USC

o Jeżeli jedna ze stron się nie zgadzała – następowało postępowanie sądowe. Bolszewicy wyznawali zasadę dobrowolności małżeństwa w skrajny sposób – sąd w myśl tej zasady nie mógł odmówić rozwodu.

W 1926 r. mamy następny kodeks rodzinny, w którym rozwiązanie małżeństwa następowało wyłącznie w trybie administracyjnym, nawet przez jednostronne oświadczenie woli złożone zaocznie, pod nieobecność drugiej strony.

Taki stan prawny istniał do 1944 r., kiedy to pod wpływem liczby ofiar II wojny światowej postanowiono wzmocnić rodzinę i zmieniono prawo tak, że rozwód mógł nastąpić tylko poprzez sąd. Z biegiem czasu sytuacja się stabilizowała.

Kodeks rodzinny był odrębny od kodeksu cywilnego. Do tego dorobiono następującą ideologię: Prawo cywilne traktuje głównie o stosunkach majątkowych. W kapitalizmie –nawet stosunki rodzinne są przeniknięte sprawami majątkowymi. Toteż w kapitalizmie prawo rodzinne jest częścią prawa cywilnego, natomiast w socjalizmie panuje sama miłość i stosunki rodzinne są wyczyszczone od spraw majątkowych. Stąd prawo rodzinne w socjalizmie nie jest częścią prawa cywilnego.

Taki stan obowiązywał we wszystkich krajach satelickich do końca trwania ZSRR.