Student Prawa

W szerokim tego słowa znaczeniu pozytywizmem prawniczym nazywa się „wszelkie teorie prawa, których rzecznicy unikają założeń metafizycznych, i definiują prawo przez opisanie jego cech dających się stwierdzić empirycznie, jednakże te cechy empiryczne nie muszą być zawsze takie same" — def. Waltera Otta Przy tak szerokim zdefiniowaniu pozytywizmu prawniczego, który ściślej należałoby nazwać pozytywistycznymi ujęciami prawa, mieści się w tym pojęciu i realizm prawniczy,
i socjologiczne definiowanie prawa.

W modelowym ujęciu pozytywizm (pozytywizm sensu stricte) w nauce prawa oznaczał zawsze  odrzucenie odpowiedzi napytanie, jakie prawo powinno być, programowo odpowiadając jedynie na pytanie, co jest prawem. Modelowy pozytywizm prawniczy - podobnie jak i pozytywizm w szerokim znaczeniu tego słowa jego rzecznicy opierali z reguły na stanowisku non - kognitywistycznym, tzn. na stwierdzeniu, że wartości nie istnieją obiektywnie, a stąd, że nie można orzec, że coś jest dobre lub
złe samo w sobie. Wreszcie - pozytywizm prawniczy w modelowym ujęciu domagał się ścisłych wnioskowań w obrębie prawoznawstwa, starając się upodobnić prawoznawstwo do nauk przyrodniczych.

Natomiast szeroko pojmowany pozytywizm w prawoznawstwie zmierzał przede wszystkim do uczynienia z prawoznawstwa nauki, która nie byłaby tylko nauką o konkretnie obowiązujących przepisach prawnych. Zwolennikiem tego poglądu był Yictor Kirchmann.