Student Prawa

Najbardziej popularny w XIX wieku był pozytywizm prawniczy w węższym znaczeniu tego słowa. O takim pozytywizmie można mówić wówczas, gdy za cechy empiryczne prawa przyjmuje, się zawsze trzy następujące : po pierwsze, że prawo pozytywne jest tworem ludzkim; następnie, że są to normy pochodzące od autorytetu  społecznego, przede wszystkim państwa, które wymusza wobec nich posłuch, i  po trzecie  że właśnie dlatego są odmienne od norm moralnych. Jego przedstawicielami byli Georg Jellinek (1851- 1911), Rudolf von Ihering (1818-1892) itd. Każdy z pozytywistów zajmował się z reguły własną dogmatyczna dziedziną wiedzy.
Pierwotnym kierunkiem rozważań pozytywistów była analiza pojęć prawnych. Początkiem tej drogi było dążenia do ścisłości i precyzji wywodów.  Program niemieckiego pozytywizmu prawniczego sformułował po raz pierwszy Rudolf von Ihering w 1857 roku.  Analiza pojęć jest dokonywana metodami wypracowanymi przez logikę. Tak zwana jurysprudencja pojęciowa. koncentrowała się na analizie takich pojęć jak stosunek prawny, podmiot prawa, norma prawna.

Dla pozytywistów najważniejszą sprawą była pewność prawa, czyli możliwość stwierdzenia, jakie normy prawne obowiązują, to znaczy są ustanowione i egzekwowane przez państwo. Bergbohm i inni pozytywiści uważali, że jest to bardzo ważny argument przeciw prawu natury, gdyż na gruncie pozytywizmu wiadomo, co jest prawem, a zatem można też kalkulować swoje postępowanie, podczas gdy powoływanie się na niejasne prawo natury musi prowadzić do zniweczenia pojęcia prawa. Drugim argumentem przeciw odwoływaniu się do pojęcia prawa natury był argument jedności prawa: pojęcie prawa musi być jednorodne, termin prawo nie może odnosić się do dwóch rodzajów norm. Państwem pozytywiści zajmowali się niewiele, zaś fakt, że to państwo tworzy prawo, w gruncie rzeczy miał .dla pozytywistów drugorzędne znaczenie.

Jurysprudencja pojęciowa i formalistyczny pozytywizm przyczyniły się do

wielkiego rozwoju dogmatycznych nauk szczegółowych, przede wszystkim cywilistyki, ale także nauki prawa państwowego i administracyjnego.