Student Prawa

a ) dla łagodzenia doktryny „dzihad” W stosunkach międzynarodowych pomiędzy państwami islamu zawierano zgodnie ze zwyczajami muzułmańskimi zakazującymi zawierania traktatów pokoju z chrześcijanami tzw. układy rozejmowe na okres do 10 lat. Tego rodzaju układy odpowiadały także stronie chrześcijańskiej gdyż obie strony traktowały wojny z niewiernymi jako „święte”. W stosunkach wzajemnych między państwami chrześcijańskimi a państwami islamu rozejmy były często przedłużane stwarzając stan, który jeden z hiszpańskich władców określił jako „wojnę zimną, która ani nie pociąga za sobą pokoju, ani nie przynosi zaszczytu temu, kto ją prowadzi”.

b ) dla bezpieczeństwa obrotu osobowego i handlowego – kapitulacje Doniosłym wydarzeniem w stosunkach między państwami chrześcijańskimi i państwami islamu było zawarcie 1535 r. przez króla francuskiego Franciszka I z sułtanem tureckim Solimanem Wspaniałym umowy międzynarodowej zwanej kapitulacją. Do zawarcia tej umowy skłoniło króla francuskiego zagrożenie Francji przez cesarstwo połączone więzami dynastycznymi z Hiszpanią. Kapitulacja z 1535 r. określała m.in. prawa Francuzów znajdujących się na terytorium państwa otomańskiego. Wyłączyła ich spod jurysdykcji sądów miejscowych, a w związku z tym zezwalała na ustanawianie konsulów francuskich, którzy mieli sprawować jurysdykcję w stosunku do Francuzów zarówno w sprawach cywilnych jak i karnych. W umowach tych sułtanowie ottomańscy:

gwarantowali wolność religijną katolikom zamieszkałym na terenach podległych władzy Osmanów,

uznawali (w pewnym zakresie) jurysdykcję francuskiego ambasadora w Konstantynopolu nad osmańskimi katolikami,

zgadzali się na swobodny dostęp pielgrzymów z Zachodu do miejsc świętych w Jerozolimie i pozostałej części Palestyny,

udzielali francuskim franciszkanom wyłączności w zarządzie miejscami świętymi w Palestynie.